Wat vaderschap me leert over rust

Er was een tijd dat ik dacht dat rust iets was voor later. Als de kinderen op bed liggen. Als de vaat gedaan is. Als de mail beantwoord is. Rust als beloning.

De waarheid is minder poëtisch: die avond komt nooit helemaal. En als je wacht op rust, mis je de dag.

Rust in kleine ademteugen

Wat ik leerde van m'n kinderen: rust zit in de kleinste momenten. Even samen naar een spin op de muur kijken. Drie minuten stil naast iemand op de bank. Een gesprek dat begint met "papa, kijk eens" en verder niets nodig heeft.

Rust is geen locatie. Het is een keuze om, midden in de chaos, één ding te doen tegelijk.

Wat het van me vraagt

• Trager beslissen. Niet elke prikkel is een probleem.
• Kleiner denken. Deze middag, niet deze maand.
• Erbij zijn. Zonder telefoon in de andere hand.

Een eerlijke kanttekening

Dit lukt lang niet altijd. Sommige dagen ren ik van het ene naar het andere en zie ik pas 's avonds wat ik gemist heb. Dan probeer ik het de volgende dag opnieuw. Rust is geen doel, het is een gewoonte in wording.