Geduld leer je van je kinderen

Geduld leer je van je kinderen

Voor ik vader werd, dacht ik dat geduld iets was wat je had — of niet. Iets in je karakter, net als schoenmaat of oogkleur. Sinds ik vier kinderen heb, weet ik beter: geduld is geen eigenschap, het is een oefening. En de beste leraren zitten op ooghoogte van mijn knieën.

De les van de veters

Een kind dat zélf zijn veters wil strikken heeft geen haast. Wij wel. Precies in die spanning zit vaderschap.

Ik heb geleerd om even op de trap te gaan zitten. Adem in. Adem uit. En hem het gewoon te laten doen.

Het duurt drie minuten langer. En hij loopt de deur uit twee centimeter groter dan toen we begonnen.

Wat geduld eigenlijk is

Ik dacht altijd dat geduld "afwachten" was. Alsof je stil in een hoek gaat zitten tot iets vanzelf overwaait. Zo werkt het niet. Voor mij is geduld:

• Niet niets doen — maar de juiste dingen laten.
• Niet zwijgen — maar de ander eerst laten spreken.
• Niet toegeven — maar de tijd zijn werk laten doen.
• Niet perfect zijn — maar wél blijven proberen.

Drie dingen die me helpen

1. Adem drie keer voordat ik reageer op gezeur.
2. Zit op ooghoogte — letterlijk door de knieën.
3. Herinner mezelf dat het gedrag past bij de leeftijd.

Het klinkt simpel. Op een dinsdagavond om zes uur is het dat niet. Maar het werkt vaker dan dat het faalt.

Wat ik ervoor terugkrijg

Kinderen die weten dat ze fouten mogen maken zonder dat papa ontploft. Een huis waar het soms rommelig is, maar zelden onveilig. En een vader die avond aan avond iets kalmer wordt.

Mijn kinderen leren me dit. Elke dag. En ik ben er dankbaar voor.

— Victor